Cradle-to-gate versus cradle-to-grave: welke systeemgrens vraagt uw klant?

Bij het berekenen van een product-CO2-voetafdruk is de eerste vraag niet 'hoeveel', maar 'tot waar'. De systeemgrens bepaalt welke emissies u meetelt — en klanten vragen niet allemaal hetzelfde.

Cradle-to-gate: tot uw fabriekspoort

Van grondstofwinning tot het moment dat het product uw fabriek verlaat. Dit is de meest gebruikte grens voor B2B-toelevering, omdat u de emissies tot dat punt zelf in de hand heeft. Uw klant telt uw cradle-to-gate-cijfer op bij zijn eigen verwerkings- en transportemissies.

Cradle-to-grave: de hele levenscyclus

Inclusief distributie, gebruiksfase en einde-leven (afvalverwerking, recycling). Nodig voor een volledige LCA of een milieuproductverklaring (EPD), maar veel bewerkelijker — u moet aannames doen over hoe de klant het product gebruikt en afdankt.

Welke grens vraagt uw klant?

Voor scope 3 categorie 1 (ingekochte goederen) van uw klant volstaat meestal cradle-to-gate: uw klant vult de rest zelf in. Voor een consumentgericht duurzaamheidslabel of een EPD is cradle-to-grave nodig. Vraag het altijd expliciet — een verkeerde grens maakt cijfers onvergelijkbaar.

Hoe verified.supply hiermee omgaat

U legt per product de systeemgrens vast (cradle-to-gate standaard) plus de upstream-, verwerkings- en downstream-emissies apart. Zo is voor elke klant duidelijk welke grens uw cijfer gebruikt en kan hij het correct in zijn eigen rapportage plaatsen.